Cyber Beetle Blog *

ค่ายไอทีแคมป์ 6 พึ่งจบไปได้ไม่นาน พร้อมกับความประทับใจของพี่ๆน้องๆที่มาร่วมกิจกรรม ทำให้ย้อนนึกไปตอนสมัยที่ยังอยู่มัธยมเหมือนน้องๆ ไอ้เราก็มีโอกาสได้เข้าค่ายกับเค้าบ้างตอนสมัย ม.4 แต่ว่าไม่ใช่ค่ายด้านไอทีนะ แต่เป็นค่ายจิตวิทยา MPEG ของ มศว งงอะสิ ว่าเข้าค่ายจิตวิทยาแล้วทำไมถึงมาเรียนไอที ก็คงหนีไม่พ้นคำว่า “ ค้นหาตัวเอง ” ตามที่พี่ๆเพื่อนๆได้เขียนใส่สมุดค่ายไว้ให้ในสมัยนั้น เพราะตอนนั้นอยู่ ม.4 เด็กสุดในค่าย ฮ่าฮ่า

ตอนนั้นจำได้ว่าเข้าไปวันแรก ถึงก่อนเวลาตั้งนานแต่ไม่ยอมเข้าไปลงทะเบียน เพราะความไม่กล้าแสดงออกบวกกับความตื่นเต้นและกล้ากล้ากลัวกลัว ไม่รู้ตอนนั้นจะกลัวอะไรมากมาย เลยไปนั่งหลบอยู่ในซอกตึก จนถึงเวลาที่เค้าจะปิดลงทะเบียนแล้ว พึ่งจะโผล่เข้าไปลงทะเบียน หุหุ ก็ได้รับการต้อนรับจากรุ่นพี่เป็นอย่างดี ลากเข้าไปรู้จักกับเพื่อนคนโน้นคนนี้เยอะแยะ แต่ใจตอนนั้นก็ยังกลัวอยุ่นะ พยายามทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ละ สักพักพี่ก็แจกป้ายชื่อมา เอ้า ป้ายชื่อเขียนว่าน้อง “ปาล์มแมน” ถึงกะงงสิครับ ตอนหลังได้ความว่าชื่อซ้ำกับเพื่อนอีกคนในค่าย เพื่อนอีกคนในค่ายกลายเป็น “ปาล์มมี่” ไปซะ ตอนนั้นเลยได้ชื่อใหม่ในค่ายเป็นน้องปาล์มแมนของพี่ๆเพื่อนๆไปเลย

มาถึงเรื่องกิจกรรมในค่ายกันบ้าง ขอโฟกัสไปที่กิจกรรมสันทนาการแล้วก็กิจกรรมกลุ่มเลยแล้วกัน ถ้าเพื่อนๆคนไหนเห็นในตอนนั้น คงคิดว่าไอ้คนเนี้ย ไม่มีทางแน่นอนที่จะมาเป็นสันทนาการค่ายไอทีแคมป์ ฮ่าฮ่า เพราะว่านิ่งมาก เต้นก็ไม่ค่อยจะเป็น เวลาพี่เค้าให้ทำกิจกรรมอะไรก็ตื่นเต้นไปซะหมด (แต่ไม่ใช่ว่าอาการนี้จะหายไปแล้วนะ ปัจจุบันก็ยังมีให้เห็นอยู่ แต่ว่าเอาเป็นว่าดีกว่าเดิมขึ้นเยอะ หุหุ ) ในใจอยากจะเต้น อยากจะร่วมกิจกรรม แต่ด้วยความอายบวกไม่กล้าด้วย เลยไปกันใหญ่เลย จนพี่ในค่ายบางคนก็มาคุยด้วยอะไรงี้ หุหุ มาคอมเม้นสมุดค่ายว่าให้ส่งเสียงบ้างเพราะเป็นคนที่เงียบมากๆ แต่พอมาช่วงหลังทำกิจกรรมกลุ่มสัมพันธ์ก็ดีขึ้นบ้าง แต่ก็ยังคุยกับเพื่อนในวงแคบๆอยู่นะ ตอนนั้นจำได้ว่าคุยกับ พี่โช พี่กอล์ฟ (ที่เรียกพี่ก็เพราะสมัยนั้น เราอยู่ ม.4 พี่เค้าก็ ม.6 กันละ) อันนี้ที่คุยเยอะๆนะ พอตอนหลังก็ค่อยๆเพิ่ม ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าการปรับตัวรึเปล่า ก็ประมาณนี้ พอเลิกค่ายมาก็มีโอกาสติดต่อกับเพื่อนค่ายมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็น เจ๊บ๊วย น้ำส้ม และคนอื่นๆ สรุปไปๆมาๆก็คุยกันมากๆทาง MSN เนี่ยแหละ ใช้ Social Network ให้เกิดประโยชน์

ก็มาพูดถึงค่ายไอทีแคมป์ 6 ที่จบไปกันบ้าง ก็ได้อยู่ในทีมสันทนาการร่วมกับพี่ๆเพื่อนๆ ทำให้รู้ว่า สันทนาการ ไม่ใช่แค่เต้นให้สนุกอย่างเดียว ยังมีอีกหลากหลายเรื่องราวที่เรายังไม่รู้  ขอย้อนกลับไปวันแรกที่ลงชื่อทำงานค่ายนิดนึง  ที่ลงสันทนาการก็เพราะว่าอยากจะสนุกเนี่ยแหละ แล้วก็อยากทำลายกำแพงตัวเองนิดนึง ถ้าย้อนกลับไปข้างบนคงรู้ว่าเรื่องอะไรกัน ยังจำได้ว่าตอนสมัยที่เข้าคณะไอทีมาแรกๆ ตอนกิจกรรม FIT ตอนเข้าฐานมีพี่คนนึงไม่รู้ว่าใคร (ตอนนั้นโดนปิดตาอะครับ) ถามว่าอยากเต้นมั้ย ด้วยความไม่กล้าไอ้เราตอบไปอย่างจริงใจว่า ไม่อยากครับ ฮ่าฮ่า แต่ก็ต้องเต้นอยู่ดี รู้สึกจะโดนถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยนะ นั่นก็เป็นอีกเหตุการณ์นึงที่ยังจำได้จนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าจะผ่านมาหลายเดือนแล้ว กลับเข้ามางานไอทีแคมป์ต่อ ก่อนจะถึงงานก็ต้องมีการซ้อมสันทนาการกันบ้าง ช่วงนี้แหละ ทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับสันทนาการ ต้องขอขอบคุณรุ่นพี่ทุกคนด้วยนะครับ ที่ได้แนะนำสิ่งดีๆหลายๆอย่างที่ให้ไปปรับใช้ได้ในหลายๆเรื่อง ช่วงซ้อมสันนี่เหมือนกับจุดหักเหในชีวิตเลยนะ เพราะว่าช่วงนี้ทำให้กล้าที่จะเต้น กล้าที่จะร้อง กล้าที่จะเอนเตอร์เทน มากขึ้น จากเมื่อก่อนอาจดูนิ่งๆ ช่วงนี้ละ พยายามจะเต็มที่กับมัน จนบางทีอาจจะโดนคอมเม้นไปบ้างว่า เต้นไปหน้าเครียดบ้างอะไรบ้าง อันนี้อาจจะเผลอจริงจังมากไปหน่อย แต่จริงๆไม่มีอะไรนะครับ

  ไปๆมาๆชักเริ่มยาว ขอเริ่มเข้าวันแรกของค่ายเลยแล้วกัน วันเปิดตัวสันทนาการของค่าย ก็เป็นวันแรกที่ได้ลองแต่งอะไรแปลกๆดูบ้าง แหะๆ ก่อนจะเปิดตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจจะรู้สึกตื่นเต้นมากๆ แต่ว่าก่อนจะออกไปขอตอบด้วยความจริงใจว่า ไม่ตื่นเต้นเลย แบบมันดูนิ่งๆกว่าแต่ก่อนเยอะ อาจจะเป็นเพราะว่าเรามีความมั่นใจมากขึ้นด้วย พึ่งรู้ว่าความมั่นใจเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆเวลาที่เราจะทำอะไร ออกไปเปิดตัว การแสดงบ้านต่างๆ แล้วก็เจอน้องๆ อื่ม น้องๆดูให้ความร่วมมือกันดีครับ แต่ก็ยังไม่ค่อยกล้ากันมากนักเข้าใจว่าเป็นวันแรก (แต่ก็กล้ากว่าเราตอนสมัยเป็นน้องค่ายละ) พอช่วงกินข้าวก็ได้ดูแลน้องๆค่าย เป็นพี่ประจำบ้าน RE ได้นั่งกินข้าวด้วย ก็รู้สึกดีครับ วันหลังๆน้องๆก็เป็นกันเอง ผ่อนคลายกันได้พอสมควรเลยละ ก็ทำให้บรรยากาศดีขึ้นในทุกช่วงเวลา ก็พยายามจะจำน้องในบ้านทุกคนให้หมดนะครับ แล้วก็จำได้จริงๆด้วย แหะๆ

ในทุกวัน กิจกรรมสันทนาการของค่ายไอทีแคมป์จะมีเป็นช่วงๆไป แต่ที่จะเจอบ่อยจริงๆก็ช่วงกินข้าว ช่วงพัก ช่วงตื่นนอน ก่อนนอนอะไรอย่างนี้มากมาย ก็ทำให้พี่ๆรู้จักน้องๆ น้องๆรู้จักพี่ๆมากขึ้น อ้อ ลืมไปอีกอย่าง กิจกรรมที่พี่ๆสันทนาการจัดให้น้องๆสันทนาการปี 1 เป็นอะไรที่ประทับใจมากๆ ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะไม่ได้พูดอะไรไป เพราะว่าอืม เป็นคนที่พูดไม่เก่งอะ แต่ก็อยากบอกไว้ ณ ที่นี้ว่าเป็นอะไรที่จะอยู่ในความทรงจำดีดีไปอีกนาน หุหุ

หลังจากจบค่ายก็พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำเลยครับ ว่ากิจกรรมทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการทำงานเป็นทีม เรียนรู้ที่จะเข้าสังคม แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเป็นหัวใจเลยคือ รู้จักถึงการ “ ให้ ” ให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ ถ้าคนที่ได้รับมีความสุข มีสิ่งดีดีที่จะตอบกลับมา แค่นี้ก็เป็นการหล่อหลอมหัวใจของคนให้ ทำให้คนให้มีกำลังใจที่จะให้ต่อไปได้แล้วละครับ

 ก่อนจะจบหน้านี้ อาจจะมีเพื่อนๆพี่ๆหลายคนมาอ่าน ก็อยากจะขอบคุณพี่ๆเพื่อนๆทุกคนนะครับ ที่ช่วยกันสร้างอะไรหลายๆอย่าง จนงานสำเร็จไปได้ด้วยดี แล้วก็ช่วยหล่อหลอมคนคนนี้ให้ได้รับประสบการณ์ดีดีกลับไปพัฒนาตัวเอง และหน้านี้ก็อาจจะมีน้องๆค่ายบางคนหลงเข้ามาอ่าน ก็ขอบอกไว้ว่า น้องบางคนตอนอยู่ในค่ายอาจจะไม่เคยคุยกับพี่เลย ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพี่คือคนไหน เพราะพี่อาจจะเป็นตัวละครลับในบางสถานการณ์หรือไม่ก็ด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง ยังไงหลังงานค่ายก็ยังคุยกันได้อยู่นะ ฮ่าฮ่า

** T H A N K       Y O U **

ขอบคุณทุกๆคนที่ทำให้เกิดค่ายนี้ขึ้นมา