Cyber Beetle Blog *

          กลับมาอีกทีหลังจากห่างหายไปนาน พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่คือการก้าวเข้าสู่การเรียนในรั้วมหาลัย คิดไปคิดมาก็น่าใจหาย หลังจากเรียนและเรียนพิเศษอย่างหนักกันมา 3 ปีเต็ม กับ งานที่ทำทุกชิ้น ทุกอย่างล้วนปูทางให้เราเดินมาในเส้นทางนี้ ทุกย่างก้าวเราก้าวทุกก้าวด้วยความมั่นใจ และตั้งใจ แต่ทำไมพอสุดทางแล้ว รู้สึกใจหายๆชอบกล

          ย้อนกลับไปเมื่อสมัยที่เจองานหนักต่างๆนาๆในวัยมัธยมเรามักจะบ่นกันว่า เมื่อไรจะจบซักที ไอ้เราเองก็เป็นคนนึงแหละที่เป็นอย่างงั้น (นั่นไง 55+)  พอมาตอนนี้ละ อืมม ถึงวันที่รอคอยและ คือจบการศึกษามัธยม แต่ว่าระหว่างรอเนี่ย ช่วงนี้ทำไมรู้สึกใจหายๆหว่า ขอรำพึงรำพันซักเล็กน้อย โต๊ะโรงอาหารโต๊ะเดิมก็จะว่างเปล่า ไม่มีเพื่อนๆคอยนั่งกิ่นข้าว ปั่นงาน นินทา เอ้ย พูดคุยกันตอนเช้าแล้ว ไม่มีเพลงเปิดเตือนให้เราไปเข้าแถว ไม่มีเพื่อนๆคุยกันในแถวจครูหน้าเสาธงว่า ไม่มีเพื่อนๆที่โม้กันเพลินจนเดินเรียนไปผิดห้อง 55+(เป็นคนเดียวรึเปล่าเนี่ย) และจะไม่มีไปอีกสารพัด ฯลฯ เสียงหัวเราะและภาพความทรงจำดีดีจะอยู่ในใจเสมอ ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง จะแทนที่ด้วยสิ่งใหม่ที่กำลังจะมาถึง

          สิ่งที่จะเป็นการเลือกเส้นทางของแต่ละคนก็คือการสอบ สอบ และสอบ 55+ มันเยอะจิงๆครับท่าน ตอนนี้ก็เข้าสู่ปลายทางกันแล้ว ทุกคนคงรอคอย รอลุ้นว่าตัวเองจะได้ที่ไหน สำหรับเพื่อนที่แอดมิชชั่นนะ แต่ของเราเหมือนเลือกเส้นทางไปแล้ว ตอนที่ติดรับตรง ก่อนหน้านี้ก็มีไปจองหอพัก ซื้อชุดนักศึกษาเตรียมที่จะไปเรียนและ พร้อมเสมอ 55+ แต่พอพูดถึงเรื่องที่ต้องอยู่หอนี่สิ รู้สึกไม่อยากไปยังไงไม่รู้ ด้วยความที่บ้านอยู่ไกลที่เรียนมากบ้านอยู่นครปฐมแต่ไปเรียนถึงโน่นน แถวๆสุวรรณภูมิ เลยจำเป็นจริงๆในเรื่องนี้ จึงเลี่ยงไม่ได้ด้วยประการฉะนี้แล ด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงและค่าครองชีพในแต่ละเดือน จึงทำให้คิดว่าถ้าเราอยุ่บ้านคงตัดงบตรงนี้ไปมาก (งกว่างั้น 55+)

          ไม่ว่าเมื่อเราเดินต่อไปข้างหน้าจะเป็นยังไง ก็คิดว่าจะเต็มที่กับทุกกิจกรรม ทุกการเรียนรู้ เพื่อให้คุ้มกับสิ่งที่ได้ทุ่มเทไปก่อนหน้านี้ สุดท้ายขอให้เพื่อนๆที่รอผลแอดมิชชั่นกันอยู่อย่างใจจดใจจ่อ โชคดี สมหวังกันทุกคน

           ยิ้มรับให้สิ่งใหม่ๆ แล้วเจอกัน !!